خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Suicides in Ibsen’s Plays

آنتونی رابینز میگه : من در 40 سالگی به جایی رسیدم که برای رسیدن بهش 82 سال زمان لازمه و این رو مدیون کتاب خواندن زیاد هستم. توضیحاتی در مورد کتاب منتشر شده توسط دانشگاه اسلو، واحد تحقیقات و پیشگیری از خودکشی. اولین بار در مجله نروژی Suicidologi، جلد. 4، شماره 2 (1999)، صفحات 3-6، utgis av Universitetet i Oslo, Nasjonalt sender for selvmordsforskning og -forebygging. هنریک ایبسن نویسنده نروژی مشکل خودکشی را از طریق تجربه شخصی می دانست. در جوانی هم به عنوان نویسنده و هم به عنوان کارمند تئاتر مشکلاتی را تجربه کرد. هنگامی که ایبسن در سال 1858 با سوزانا تورسن ازدواج کرد، او همچنین سمت مدیر تئاتر نروژی در کریستینیا (اسلو) را بر عهده گرفت، سمتی که به سختی آن را پر می کرد و در نامه ای به همکارش Bjørnstjerne Bjørnson، نویسنده نروژی و برنده جایزه نوبل، او را به عهده گرفت. بعداً به عنوان یک سقط القایی که روزانه تکرار می شود مشخص شد. کار او در تئاتر تمام وقتش را می گرفت و نویسندگی اش رنج می برد. در حالی که او در سال‌های قبل از 1858 نمایشنامه‌ای پس از نمایش می‌نوشت، تولید او اکنون دچار وقفه‌ای طولانی شد، در حالی که او نتوانست به تعهدات خود به عنوان کارگردان تئاتر عمل کند. ایبسن که قبلاً دقیق و وظیفه شناس بود، اکنون دستخوش تغییری در شخصیت شد. هر چه بیشتر او را در میخانه های کم ارتفاع پیدا می کردند، ظاهرش را رها کرد و الکل به «آرامش» همیشگی او تبدیل شد. مادرشوهر ایبسن، نویسنده دانمارکی-نروژی، Magdalene Thoresen، بعداً از وضعیت شاعر در سال های حدود 1860 به عنوان “حمله شدید تب عصبی” سخن گفت، در حالی که منابع معاصر و موثق تر از چیزی گزارش داده اند که احتمالاً باید آن را افسردگی عمیق او نامید. به گفته همسرش سوزانا و دوست دوران جوانی اش، لورنتز دیتریشسون، وضعیت ایبسن در حدود سال 1860 به حدی وخیم بود که او به خودکشی فکر می کرد.